अंतरीच्या गूढ गर्भीं
अंतरीच्या गूढ गर्भीं एकदां जें वाटलें ! एकदां जें वाटलें तें प्रेम आतां आटलें ! दूर सोनेरी सुखाचे पाहिले आभास मीं, तूं : रंगलें आभाळ पूर्वीं : तेंच आतां फाटलें ! एकदां ज्यांतून मागें सूर संवादी निघाले वंचनेनें तोडले ते स्नेहतंतू आंतले ! शेवटीं मंदावलेल्या वादळी वार्याप्रमाणें राहणें झालें दिवाणें, गीत गाणें कोठलें !