मनींचें मनिंच राहिलें आंत
बोलत बोलत उगीच काहितरि जरी उलटली रात पलटली आता होत प्रभात मनींचें मनिंच राहिलें आंत चुकवित दृष्टिस दृष्टि राहिली ओळख काळोखांत मिसळुनि जात अता सकळांत मनींचें मनिंच राहिलें आंत ओठांवरुनी आशय फिरला परत पुन्हा हृदयांत घुटमळे जो आता शब्दांत मनींचें मनिंच राहिलें आंत भुलवित निजपण तरिही दुजेपण उरवित एकान्तांत विसर ज्याचा पडतो जगतांत मनींचे मनिंच राहिलें आंत